مناجات شعبانیه از منظر حضرت امام(ره)+ متن +صوت

فایل صوتی

متن

 

«مناجات شعبانیه از مناجات هایى است که کم نظیر است؛ مثل دعاى ابو حمزه که از حضرت سجاد وارد شده است، آن هم کم نظیر است و این هم کم نظیر است. دعاى کمیل در شعبان وارد شده است و یکى از ادعیه اى است که در پانزده شعبان، شب پانزده شعبان خوانده میى شود، مشتمل بر اسرارى است که دست ما از آن کوتاه است. از ائمه هدى ادعیه اى وارد شده است که مضامین آن‌ها را باید تأمل کرد، و آنهایى که اهل نظر هستند، اهل معرفت هستند بر آن‌ها شرح کنند؛ آن‌ها را به مردم ارائه بدهند، اگرچه هیچ کس نمى تواند آن چیزى [را] که به حسب واقع هست، شرح کند» (1)

 «اگر نبود در ادعیه الّا دعاى مناجات شعبانیه، کافى بود براى اینکه امامان ما، امامان بحقند؛ آنهایى که این دعا را انشا کردند و تعقیب کردند.

تمام این مسائلى که عرفا در طول کتاب هاى طولانى خودشان یا خودشان می گویند در چند کلمه مناجات شعبانیه هست، بلکه عرفاى اسلام از همین ادعیه و از همین دعاهایى که در اسلام وارد شده است از این‌ها استفاده کرده اند.


این دعاهاست که به تعبیر بعض از مشایخ ما (2) مى فرمودند که «قرآن، قرآن نازل است، آمده است به طرف پایین و دعا از پایین به بالا می رود، این قرآن صاعد است.»

معنویات در این ادعیه- آنى که انسان را می خواهد آدم کند، آنى که این افرادى که اگر سر خود باشند از همه حیوانات درنده ‌تر هستند- این ادعیه با یک زبان خاصى که در دعا‌ها هست این‌ها این انسان را دستش را می گیرد و می بردش به بالا، آن بالایى که من و شما نمی توانیم بفهمیم، اهلش هستند.» (3)

 «مناجات شعبانیه از مناجات هایى است که اگر انسان دنبالش برود و فکر در او بکند، انسان را به یک جایى می رساند. آن کسى که این مناجات را گفته و همه ائمه هم به حسب روایت می خواندند، این‌ها، آنهایى بودند که وارسته از همه چیز بودند، مع ذلک آن طور مناجات می کردند، براى اینکه خودبین نبودند. هرچه بودند این طور نبوده که خودش را ببیند که، حالا من امام صادق ام دیگر، نه، امام صادق مثل آن آدمى که در معصیت غرق است مناجات می کند، براى اینکه می بیند خودش هیچ نیست و هرچه هست نقص است و هرچه هست از اوست. هرچه کمال است از اوست، خودش چیزى ندارد. هیچ یک چیزى ندارند، انبیا هم هیچى نداشتند. همه هیچ اند و اوست فقط، همه هم دنبال او هستند، همه فطرت ‌ها دنبال او هستند، منتها چون ما محجوبیم، نمی فهمیم که ما دنبال او هستیم؛ آنهایى که می فهمند، آن‌ها وارسته می شوند و می روند سراغ‌‌ همان معنا. این کمال انقطاعى که خواستند، این کمال انقطاع همین است که از همه این چیزهایى که هستش، اصلش به کنار باشند.» (4)

«مناجاتى که در ماه شعبان هست و من در نظر ندارم که در هیچ یک از ادعیه گفته شده باشد که ادعیه مال همه ائمه است. این دعاى شعبان، مناجات شعبان، مناجات همه ائمه است و در این، مسائل بسیار هست، معارف بسیار هست و ادب اینکه انسان چه جور باید با خداى تبارک و تعالى مناجات کند. ما غافلیم از این معانى که وضع چى است. شاید بعضى از جُهّال ما هم اینطور اعتقاد دارند که این ادعیه وارد شده و این چیزهایى که از ائمه وارد شده است این‌ها تشریفات است. می خواهند ما را یاد بدهند و حال اینکه مسئله این نیست، مسئله این است که در مقابل خدا ایستادند آن‌ها، آن‌ها می دانند که در مقابل چه عظمتى ایستادند، آن‌ها معرفت دارند به خداى تبارک و تعالى و می دانند چه کنند و مناجات شعبانیه از مناجات هایى است که اگر یک نفر انسان دلسوخته، یک عارف دلسوخته- نه از این عارف هاى لفظى- بخواهد این را شرح کند و شرح کند از براى دیگران، بسیار ارزشمند است و محتاج به شرح است، چنانچه همه ادعیه ائمه- علیهم السلام.» (5)


امید است با یاری جستن از خداوند متعال، در ماه شعبان، ماه پیامبر (ص)، انس با دعا در دل‌های ما ایجاد شده و با خواندن دعاهای وارده از ائمه اطهار (ص)، و تدبر در آن‌ها، آمادگی، سعادت و توفیق حضور در مهمانی عظیم الهی را بیابیم.

پی نوشت ها:

(1) ـ صحیفه امام، ج ۲۰، ص۲۵۰
(2) ـ آقاى محمدعلى شاه آبادى، استاد عرفان امام.
 (3) ـ صحیفه امام، ج ۱۳، ص۳۱ و ۳۲
(4) ـ صحیفه امام، ج ۱۹، ص۲۵۳
(5)- صحیفه امام، ج ۱۷، ص۵۲۷

اندکی صبر نمایید...